| کلام آخر |
|
دوستان مهربان:
"هر آغازي را پاياني است و پايان من نيز از آغاز فرا رسيده است" روزگاران بر شما خرسند بي پايان باشيد. دوستدار ابدي شما صفا نوشتم اون چيزايي رو كه بايد مينوشتم و گفتم اونايي رو كه بايد ميگفتم. اين يه تكليف بود براي مني كه خدا رو به وضوح ديده بودم و زيباييش رو با تمام وجودم درك كرده بودم تو اين مدت پا به پاي همتون اومدم. با هر بار شكستنتون از درون فرو ريختم و شاديهاتون رو شادي كردم. كلمه به كلمه نوشته هاتون رو خوندم و احساستون رو احساس كردم و اشك ريختم و به شوق اومدم. تو اين مدت باهاتون زندگي كردم و از غيبت هاي طولانيتون دلتنگ شدم و نگراني رو در مورد دوستايي تجربه كردم كه تمام دلخوشيم به خاطر وجودشون بود، نه به خاطر حضورشون. و اين تجربه اي بود شيرين و به ياد موندني براي مني كه تازه داشتم ياد ميگرفتم عشقي كه از روح خدا درونم به امانت گذاشته شده متعلق به تمام هستي است و من فقط وسيله اي هستم در ابراز اين عشق. و حالا ديگه دليلي به موندن نمونده و بايد برم. اما به خاطر دلبستگي خودم به تك تكتون حتما بهتون سر ميزنم و از احوالتون خبر ميگيرم تا روزي كه تحقق آرزوهاتون رو ببينم و استجابت دعايي كه هميشه اخر كامنت هام براتون ميذاشتم (شاد باشي). تك تكتون رو به دستهاي عاشق خدايي ميسپارم كه زيباتر از اون نديدم در پناه اون بزرگ مهربون وفا
|
